|
فواید
گفتگوی صلح با ایران
29.07.2008
فرانسوا ژره,
لو فیگارو
ترجمه: هلیا جوانشیر
20 ژوئیه در ژنو برای نخستین بار دستگاه دیپلماسی امریکا
پذیرفت که با همتای ایرانی اش دیدار کند. دیگر زمان آن
رسیده بود زیرا در چند روز آینده بحران اتمی ایران وارد
ششمین سالش می شود. ماه اوت(آگوست) سال 2002 بود که فعالیت
های مخفی غنی سازی اورانیوم در مرکز نطنز فاش شد و رو در
رویی ایران و جامعه بین المللی را رقم زد. شش سال بسیار
طولانی است. تنها مانده است که بدانیم چگونه باید از این
بن بست بیرون رفت.
با جنگ؟ رئیس جمهور بوش و معاونش نشانی های متناقض می
فرستند. آنها تکرار می کنند:"تمامی گزینه ها روی میز قرار
دارند." در حالی که رئیس جمهور امریکا روز16 ژوئن در لندن
حق ایران را برای صنعت انرژی اتمی صلح آمیز به رسمیت می
شناخت. در اسرائیل جانشینان احتمالی اولمرت، شائول موفاز ،
اهود باراک فکر می کنند در انتخابات به نفعشان است در مورد
ایران موضع گیری های سخت گیرانه تری داشته باشند. روزی
نیست که متخصصان و سرمقاله نویسان مطبوعات غربی و شرقی از
جمله اسرائیل گزینه نظامی را نامناسب، بی فایده، به همان
اندازه فاجعه بار برای خاورمیانه، که برای تمامی جهان
قلمداد نکنند. بیاییم از این گزینه دور شویم و در عوض به
منافع هر کدام از طرفین فکر کنیم که می توانند از یک توافق
نامه پایدار بدست بیاورند.
ایران می تواند خیلی چیزها بدست بیاورد. بسته پیشنهادی که
خاویر سولانا در روز 14 ژوئن ارائه کرد به ایران تضمین های
لازم برای برتری های ارائه شده در زمینه فعالیت های هسته
ای و همکاری های اقتصادی را می دهد. پذیرفتن این پیشنهاد
تحسین برانگیز که به حاکمیت و حقوق تهران احترام می گذارد،
به تهران اجازه می دهد که از انزوای دیپلماتیک اش بیرون
بیاید و از تصویر حکومتی مظنون به همدستی با تشکیلات
تروریستی خلاص شود و دوباره شهرت شریکی مطمئن را باز یابد.
بنابراین دستیابی به دستگاه های جهانی اقتصادی و تجاری
گشوده می شود که بسیار حیاتی است. از آن رو که ایران دچار
دیرکردهای اقتصادی است که به دلیل مدیریتی فاجعه بار در
این سه سال وخیم تر می شود. نتیجه ها مشخص است و مجلس جدید
در ملا عام محکومش می کند: تورم مهار گسیخته، تلف کردن
درآمدهای نفتی. افزایش قیمت جهانی مواد کشاورزی موقعیت را
وخیم تر می کند. ایران از بالا رفتن قیمت نفت سودی نمی برد
زیرا باید بنزین را که خودش توانایی تولیدش را ندارد گران
تر بخرد.
واشینگتن نیز می تواند چیزهای بسیاری در این بازی ببرد.
این توافق نامه به آنها اجازه می دهد بتوانند آرام آرام از
عراق عقب نشینی کنند در حالی که چند پایگاه را نگاه می
دارند و اوضاع را در افغانستان بهتر کنند. همچنین موقعیت
خوبی برای برقرار کردن تعادل منطقه است، باید مشکلات با
بعضی از حکومت های سنی سرشار از نفت و اسلام گرایی رادیکال
را نیز در نظر گرفت.
در نهایت، ایالات متحده به سرعت موقعیت اقتصادی از دست
رفته اش را به دست خواهد آورد. و برای اسرائیل کابوس حمله
هسته ای به پایان می رسد و موقعیت به دست آوردن یک شریک
طبیعی در ایران برای طولانی مدت به جای دشمنی ایدئولوژیک و
مصنوعی به دست می آید. ایرانی آرام می تواند به راه حل ها
در لبنان کمک کند، و شاید حتی در فلسطین، به گونه ای که
این راه حل ها دیگر بازی برنده- بازنده نباشند.
در منطقه می توان ثباتی پایدار میان قدرت ها برقرار کرد و
مسابقه دستیابی به سلاح را که هم اکنون در جریان است محدود
کرد. شبح فعالیت هسته ای نظامی درخلیج فارس محو خواهد شد.
برای اتحادیه اروپا، چین و روسیه، برگ برنده ای خواهد بود
که خود را به عنوان واسطه هایی موثر در وضعیتی دیپلماتیک
با ریسک زیاد اثبات کنند.
در این شرایط سازمان ملل موقعیت خودش به عنوان تنها سازمان
بین المللی قانونی را استحکام می بخشد. همان طور که حکومت
های امضا کننده پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای خود را
تایید شده می بینند، آژانس بین المللی انرژی هسته ای در
نقشش مستحکم تر می شود و خواهد توانست کاری کند که در
منطقه عربی- ایرانی انرژی هسته ای صلح آمیز توسعه یابد.
برای همه گان، پایان بحران، تشنج های اقتصاد جهانی را آرام
می کند. هر کسی می تواند با قیمت هایی عادلانه و ثابت
نیازهای انرژی اش را برآورده کند. بنابراین آغاز فرآیند
اجتناب ناپذیر و طولانی ایجاد تعادل میان انرژی فسیلی و
انرژی هسته ای ممکن خواهد بود.
بنابراین می توان در این بازی بسیار برد و بسیار کم باخت.
اما با این هیچ کدام از این حساب و کتاب ها آن قدر که قدرت
های نفی کننده متعدد هستند، به وقوع نپیوسته است. در نتیجه
باید تاثیر نظریه پردازان را کنترل و فعالیت جنگ طلبان
دردسرساز را خنثی کرد. این به آن معناست که اظهارات تحریک
کننده و نمایش های جنگجویانه باید پایان یابند. و باز برای
تحقق این امر باید به نیازاولیه هر ایرانی احترام گذاشت تا
آنها بالاخره حس کنند که به حساب می آیند. اگر اعتماد تنها
یک بار از دست برود بسیار طول می کشد تا دوباره بدست
بیاید. اصلا نباید توافق نامه های از روی خوش خدمتی را
پذیرفت یا بدون بررسی اعتماد کرد. باید آقای ولایتی را جدی
گرفت وقتی که موضع جدید ایران را اعلام می کند، و باید
آقای لاریجانی را جدی گرفت وقتی که پیشنهاد کنسرسیوم بین
المللی برای غنی سازی اورانیوم در ایران را می دهد.
واقع گرایی وادارمان می کند که اعتراف کنیم اکتساب دانش
هسته ای که شاه می خواسته، توسعه یافته است. بی شک می توان
تاسیسات را نابود کرد ولی نمی توان ده ها هزار انسان توانا
را حذف کرد. این دانش باید در شرکتی الحاق شود که با بررسی
سخت گیرانه مدام کنترل می شود. در حالی که امکان تاریخی
خروج از یک بحران جهانی وجود دارد، چه کسی جرات می کند
مسئولیت به عمد از دست دادنش را به عهده بگیرد؟■
مطالب در ارتباط :
ــ
ایران و
آمریکا،
از حاجی واشینگتن تا دیوار بی اعتمادی
( دیپلماسی ایرانی )
ــ
ملاقات نماینده سازمان مجاهدین خلق و سفیر
دولت اسرائیل در ایتالیا (
سایت ایران قلم )
ــ
چرا تلاش برای جلوگیری از تحریم و جنگ بر
علیه ایران؟ ( نادر
صادقی )
ــ
جغدهای جنگ طلب
(سایت ایران قلم )
ــ
سوگند
تاريخ مصرف ندارد
ــ
جاده صاف کن های " جنگ و خشونت "
( سایت ایران قلم )
ــ
دَه دروغ، برای برافروختن دَه جنگ
( سایت ققنوس )
ــ
جنگ نه، صلح آری
ــ
نظرسنجی مؤسسه
گالوپ: استقبال شهروندان آمریکایی از ایده مذاکره با ایران
( سایت فردا به نقل از خبرگزاری ان بی سی)
ــ
«شکاف در میان آمریکایی ها درباره حمله
نظامی به ایران»
ــ
از روزولت صلح طلب تا جورج
بوش
| 
